Opłakuję coś, czego nigdy nie miałam. Co za absurd. Rozpacz z powodu przeklętych nadziei, przeklętych marzeń i oczekiwań.

Weź mnie za rękę i zaprowadź na krawędź. I stój tam ze mną, aż się zmęczę i spadnę.

Miałam przyjaciela, ale on umarł. Tak naprawdę człowiek został, ale przyjaciel umarł.

Cofnąć czas? Po co? Jak coś ma się popsuć to i tak się popsuje...

Prawdziwy przyjaciel
jest jak węzeł, który łączy
lecz nie zniewala.