Czy takie właśnie jest życie? Da się spoglądać w przyszłość albo w przeszłość, ale teraźniejszość umyka zbyt szybko, by ją pojąć?

A może by tak uciec na kilka dni i sprawdzić, kto by się najbardziej o mnie martwił?

Żyjemy tak jak śnimy, samotnie.

Wiem, że trudno wymazać przykre wspomnienia. Są bolesne jak spacer na boso po rozżarzonych kamieniach.

W dzisiejszym świecie człowiek bez żadnych zasad staje się nic nie wartą kukłą podążającą za innymi.