Nienawidzę w sobie tego, że tak szybko zaczynam zbliżać się do ludzi, że tak szybko przyzwyczajam się do ich obecności a później przez to cierpię.

Tylu ludzi już mnie skrzywdziło, a ja naiwna nadal otwieram ramiona, gdy ktoś chce mnie przytulić.

Mówią, że nieszczęścia chodzą parami, ale ja należę do nieszczęść najlepiej czujących się w samotności.

Chce wrócić do czasów, kiedy potrafiłam być na Niego obojętna

Najbardziej bolą rzeczy, o których nic się nikomu nie mówi...