Człowiek na starość przypomina emerytowanego aktora, który siedzi na widowni i smętnie spogląda jak jego ulubione role gra kto inny.

Kolejny świetny aktor, który zrujnował swoje życie, przez alkohol i narkotyki.

Życie jest sceną. Bóg reżyserem. Człowiek aktorem. Diabeł suflerem.

Życie jest tylko przechodnim półcieniem, Nędznym aktorem, który swą rolę Przez parę godzin wygrawszy na scenie W nicość przepada - powieścią idioty, Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.

Najgorzej wkurza mnie to kiedy przytyję 8 kg do ważnej roli, a potem przypomina mi się, że nie jestem aktorem.