Mam taką teorię, że z wiekiem tracimy zdolność do bycia szczęśliwym.

W miarę posuwania się po osi czasu, szansa przeżycia spada w końcu do zera dla każdego.

Na stałe zwiąż się tylko z osobą, z którą lubisz rozmawiać. Gdy sie postarzejcie rozmowy będą ważniejsze od wszystkiego innego.

Starość zaczyna się w momencie, gdy siedmiolatek pyta Cię, czy pomóc Ci w obsłudze pilota.

Za młodu żyjesz marzeniem, na starość wspomnieniem.