Człowiek stoi w pośrodku stworzenia, między materią a duchem, między czasem a wiecznością.

Chujowe uczucie, gdy nie ma tych, na których kiedyś mogłaś liczyć, a życie pierdoli się z minuty na minutę coraz bardziej.

Bo czasem siadam i czuję, że już nie mam siły, że to wszystko mnie przerasta i nie wiem co mam dalej robić.

Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie dobro czyni.

Niesamowite uczucie. Świadomość, że za chwilę na zawsze odmienisz czyjeś życie.