Życie bardzo rani
nie życie tylko my
swoim zachowaniem
rujnujemy całe życie nasze

Dwunastka za jedenastką
zmierza ku wieczności,
by zastygnąć w tę noc
z uśmiechem radości.

Bez pędu na własnej drodze góry przenosić
Niewiele, jedną, tę najważniejszą
I drzewo co patrzy na niej posadzić

Kolejny rok mija,
wciąż się coś zmienia.
Przewijają się znów
te same życie

Budzą się nadzieję,
rodzą się marzenia.
Czekają zmiany i
nowe wspomnienia.