Chciałabym z Tobą tak po prostu porozmawiać. Jak dawniej. Ale nie mam jak, bo nie potrafię już z Tobą rozmawiać.

Jestem zazdrosny, bo Cię kocham. Nie jestem chorobliwie zazdrosny, bo Ci ufam.

Kochać kogoś, to jakby powiedzieć mu: nie umrzesz.

Różnica jest taka, że Ciebie nikt tak w chuja nie zrobił, więc potrafisz zaufać od razu, a u mnie to trochę trudniejsze.

Wybieraj, albo ja, albo grill z kumplami?