Chciałabym teraz wyjść, tak bez słowa, jak najdalej, donikąd. zostawiając problemy daleko za sobą i szukać tego cholernego sensu, który coraz częściej gubię.

Obie rzeczy, zarówno to, przed czym uciekasz, jak i to, za czym wzdychasz, są w tobie.

Jeśli notorycznie uciekamy od życia, od prawdy, to człowiek w końcu ani nie jest szczęśliwy naprawdę, ani nie żyje naprawdę. Żyje udając.

Kiedy ogarnia mnie rozpacz, mam ochotę rzucić to wszystko, wyjść, pobiec przed siebie, donikąd byle nikt mnie nie zobaczył..

Są tacy, którzy uciekają od cierpienia miłości. Kochali, zawiedli się i już nikogo nie chcą kochać