Lubię z Tobą pogadać. Godzinę, dwie, ewentualnie siedem...

Bez względu na to ile razy się załamię i upadnę, zawsze jest jakaś cząstka mnie, która mówi, że to nie koniec, że trzeba wstać i pójść dalej.

Wystarczy źle ulokować uczucia. By nieustannie czekać na to, co nigdy się nie wydarzy.

Zawsze dostajemy rachunek za to, co kiedyś zrobiliśmy, niezależnie od tego ile minęło czasu.

Dziś jestem mądrzejsza o kilka doświadczeń, mocniejsza o kilka nieprzespanych nocy.