Dziś znowu sztucznie zmniejszam wielkość źrenic, bo nie chcę patrzeć na świat, którego nie zdołam zmienić.

Chcesz odpuści, ale jednak coś Ci nie pozwala

Wiem jak ułożyć rysy twarzy, by smutku nikt nie zauważył.

Może mi jeszcze powiesz, że nie chciałeś mnie zranić... tylko ci tak wyszło.

Jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca, jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.