Nie mogłam jeść, i to nie z obawy przed utyciem, ale dlatego że dusił mnie ten chory, smutny świat. Wypełniał mnie i nie pozostawiał miejsca na jedzenie.

Czasem trzeba stracić wszystko, żeby zobaczyć ile tak naprawdę się miało.

W jakiś nieracjonalny, wewnętrzny sposób serce i rozum mogą się wymieszać.

Uwielbiam ten moment, kiedy idąc z Tobą, mam świadomość, że żadna z przechodnich, już Ciebie nie zdobędzie.

Można zrozumieć wszystko... tylko czasem jest na to za późno.