Prawdziwych przyjaciół na palcach ręki zliczę. Oni gdy odejdę zapalą na grobie znicze. Z nimi melanżuję razem z nimi liczę, o lepszą przyszłość walczę z nimi, fałsz niszczę.

Najwykwintniejsze przyjemności są zawsze niespodziewane.

Kobieta zawsze dopnie swego.

Nie mogłam jeść, i to nie z obawy przed utyciem, ale dlatego że dusił mnie ten chory, smutny świat. Wypełniał mnie i nie pozostawiał miejsca na jedzenie.

Czasem trzeba stracić wszystko, żeby zobaczyć ile tak naprawdę się miało.