Leżę w łóżku i rozmawiam z sufitem. dlaczego? Bo wydaje mi się że rozumie więcej niż podłoga.

Tęsknota? Niewyobrażalne uczucie braku kogoś, kogo tak bardzo kochamy.

Mówią, że nieszczęścia chodzą parami, ale ja należę do nieszczęść najlepiej czujących się w samotności.

Z problemami zawsze zostaje się samemu.

Wiem, że jestem wredna, chamska. Ale ja też mam uczucia też potrafię być miła, opiekuńcza też potrzebuję czasami pocieszenia, uczucia że mam na kogo liczyć. Też potrafię wieczorami usiąść i płakać z bezsilności.