Już nie daję rady, gubię się w tym wszystkim, gdzie są do chuja moje myśli? Dłużej już tak nie mogę, życie wiedz, że stajesz się moim wrogiem.

Pozbieram się. Zresztą, który to już raz?

I bywają dni, kiedy nawet błoga dotąd cisza doprowadza Cię do szału..

To dziwne. Jaką wewnętrzną pustkę czuję. Kto wie, czy nie mieszka we mnie echo. Przypominam jednego z tych czekoladowych królików, które kiedyś sprzedawano przed Wielkanocą, tych, które były tylko słodkimi skorupkami, kawałkami pustego świata. Tym jestem. Kawałkiem pustego świata.

Każdy ma jakieś miejsce, w którym oddycha mu się najlepiej.