Leżałem w ubraniu na łóżku i myślałem o tym, że stoją tu różne meble, leżą książki, wiszą obrazy, ale to wszystko nie ma sensu. Ja też tu leżę i tez nie mam sensu.

Znowu nie mogłam spać. Leżałam ze słuchawkami w uszach i myślałam o marzeniach, których nie spełniłam. O ludziach, których nie chce pamiętać.

Nie mogę zasnąć w bałaganie swoich myśli.

Kto powiedział, że noc jest od spania? Nie, nie, proszę państwa, noc jest właśnie od niszczenia sobie życia. Od analiz, tego co było już i tak zanalizowane milion razy. Od wymyślania dialogów, na które i tak nigdy się nie odważymy. Noc jest od tworzenia wielkich planów, których i tak nie będziemy pamiętać rano. Noc jest od bólu głowy od mdłości, od wyśnionych miłości.

Nie obwiniaj się bez przerwy. Obwiń się raz i żyj dalej.