Czasami miłość wiedzie w otchłań nas samych, a co gorsza również ludzi, których kochamy.

Bo jeśli jutra nie ma, dziś to wieczność.

Wszechświat chce, by go zauważono. Ale my też chcemy być zauważeni przez wszechświat, chcemy, żeby wszechświat nie miał w dupie tego, co się z nami dzieje.

W jakieś dziwne zakrzywienie czasoprzestrzeni wpadłam.

Świadomość miłości bez wzajemności jest, dla duszy cierpiącej w otchłani niemożliwych marzeń, zbyt rzeczywistym. Bólem niewypowiedzianej tęsknoty. Jakie to smutne, że ktoś, dla kogo zrobiłbyś wszystko, nie zrobi dla Ciebie nic.