Wszystko gdzieś się kończy
wszystko ma swój kres
tylko nowe jutro co rano nam wstaje
chwilę odpoczynku
nocny daje sen
by rosą poranka znów nasycić gaje.
Powracają myśli, jak huczące fale
słowa zamykają w krótkie, zwięzłe zdania
dzień z nocą przemija
przeplata się stale
rytm życia wyznacza
zmusza do działania.

Kobieta może być przyjaciółką mężczyzny,
lecz by uczucie to trwało,
niezbędne jest wesprzeć je
odrobiną fizycznej antypatii

Optymiści może nie dostrzegają całej prawdy o tym świecie, ale czyż niewiedza nie jest czasem lepsza?

Najwyraźniej ludzie mnie nie rozumieją. Nie rozumieją, że trzeba mi trochę przestrzeni. Ciągle mi mówią, co mam robić. Uważają, że zasady i plany na przyszłość, czyste ręce i porządne maniery wszystko naprawią. Niczego nie chwytają.

Miłość nie pyta o nic, bo kiedy zaczynamy się nad nią zastanawiać, ogarnia nas przerażenie, niewypowiedziany lęk, którego nie sposób nazwać słowami. Może jest to obawa bycia wzgardzonym, odrzuconym, obawa, że pryśnie czar? Może wydaje się to śmieszne, ale właśnie tak się dzieje. Dlatego nie należy stawiać pytań, lecz działać. Trzeba wystawiać się na ryzyko.