Pamiętaj, dziecko, jak piękne by nie były wspomnienia, nie wolno żyć tylko nimi.

Bo przychodzi taki czas, taki moment, gdzie zdajemy sobie sprawę, że jedyne czego potrzebujemy to tej konkretnej osoby.

Czasem tęsknie za naszymi dziwnymi rozmowami, ale cóż.

Jestem kimś, kto umiera w środku, ale mimo to, nadal ma trochę nadziei na coś niemożliwego.

Nic darowane, wszystko pożyczone. Tonę w długach po uszy. Będę zmuszona sobą zapłacić za siebie, za życie oddać życie.