Kolejny papieros, koleje zaciągnięcia jedno za drugim, kolejno wymieniane powody dlaczego tak bardzo go nienawidzę a między oddechami ciche westchnienia miłości.

Jakież dziwne są te ludzkie charaktery! Nawet miłują tak, jakby nienawidzili!

Żadna przyjaźń, miłość, szacunek nie jednoczy tak, jak wspólna nienawiść do czegoś.

W sumie to leje na nią, ale byłoby miło gdyby jakiś meteoryt w nią pierdolnął.

I tak ich nienawidzę. Inna sprawa, że teraz nienawidzę prawie wszystkich, a siebie najbardziej.