Ciągle raniąc się słowami,
skrzydła duszy odbieramy,
by nie mogła w błękit marzeń
wzlecieć znów,
chociaż życie jest zbyt krótkie,
by je zatruć naszym smutkiem,
i w poduszkę żalem szlochać
wciąż do snu.

On stał i patrzył uświadamiając sobie, że traci coś cennego, coś czego sam się pozbył...

Leżałabym Ci na kolanach, bawiłbyś się moimi włosami i słuchalibyśmy ulubionych piosenek.

Jak miłość to na zawsze. Jak przyjaźń to naprawdę.

Wiedziałam kiedy spojrzałam w jego oczy, że On będzie moim problemem.