Chcę być tą jedną jedyną. Twoją wybranką, bez której nie potrafisz żyć, od której rano odrywasz się niechętnie, a wieczorem pędzisz do niej jak na skrzydłach. Nie mogę być trzymanym w rezerwie elementem planu B ani nagrodą pocieszenia.

Technicznie żyjemy w epoce atomowej, uczuciowo ciągle w epoce kamiennej.

Lubię z Tobą pogadać. Godzinę, dwie, ewentualnie siedem...

Bez względu na to ile razy się załamię i upadnę, zawsze jest jakaś cząstka mnie, która mówi, że to nie koniec, że trzeba wstać i pójść dalej.

Wystarczy źle ulokować uczucia. By nieustannie czekać na to, co nigdy się nie wydarzy.