Należę do tej grupy ludzi, którzy pomimo uśmiechu na twarzy czują się cholernie źle.

Czasami ludzie ranią innych mocniej, niż ci są w stanie znieść. I bywa też, że nie potrafią prosić o pomoc. Są tak omotani własnym bólem, że zadają ciosy wszystkim wokół.

To, co było już nie wróci, jednak czasem mam nadzieję.

Czasem kiedy mówię: U mnie w porządku, chciałabym.. żeby ktoś spojrzał mi w oczy uściskał mnie mocno i powiedział: Wiem, że wcale tak nie jest.

Cieszyć się można z byle kim, ale smucić tylko z wybranymi.