Nienawidzę tego poczucia bezsilności. Gdy nie zostaje nic innego jak zamilknąć, odejść i rozpłakać się w samotności, bo wiesz, że nie możesz nic zrobić.

Nie możesz liczyć na nikogo oprócz siebie. To smutne, ale prawdziwe.

Każdy popełnia błędy, tylko głupio, że je powtarza...

Dziwna rzecz z tymi rzekami i drogami. Widzi się je, jak pędzą w nieznane, i nagle nabiera się strasznej ochoty, żeby samemu też się znaleźć gdzie indziej, żeby pobiec za nimi i zobaczyć, gdzie się kończą...

Wiem, że niełatwo mnie pokochać, ale nie mógłbyś chociaż spróbować?