W końcu się poddajesz. Nie walczysz, nie krzyczysz, nie płaczesz. Patrzysz obojętnym wzrokiem na to co Cię otacza i nie potrafisz już zrozumieć o co było to zamieszanie. Nie interesuję Cię już czy ktoś odejdzie, albo czy może zranić. Zgadzasz się na wszystko. Umarłaś, sama przyznaj.

O szacunek trzeba umieć dbać, reputacje pielęgnować, chwytaj szansę dopóki szansa trwa, aby jutro nie żałować.

I jesteś tak cholernie doskonały, że przy Tobie czuję się taka niepoukładana, chaotyczna.

Świat jest piękny, ale tylko wtedy, gdy patrzysz na niego przez różowe okulary.

Zależy Ci najbardziej na tej osobie, o której pomyślisz, że chciałbyś się do niej przytulić po ciężkim i wyczerpującym dniu, szczęśliwych chwilach i najgorszych koszmarach