Czasami myślę sobie, że to dobrze, że moje nocne sprawy i przemyślenia nie wychodzą na światło dzienne. Mało kto mógłby je zrozumieć.

Wieczorem, zmęczona codziennym udawaniem, że wszystko jest ok, wracałam do domu. Herbata, książka i marzenia o lepszym życiu.

I ruszyłam przed siebie kompletnie bez celu. Czasem trzeba po prostu wyjść na zewnątrz.

Nadal bowiem pragnę być zwariowana i przeżyć swoje życie tak, jak mnie się podoba, a nie jak się podoba innym.

Nie ma nic bardziej przygnębiającego, niż bezradność w sprawach, na których nam najbardziej zależy.