Optymiści może nie dostrzegają całej prawdy o tym świecie, ale czyż niewiedza nie jest czasem lepsza?

Najwyraźniej ludzie mnie nie rozumieją. Nie rozumieją, że trzeba mi trochę przestrzeni. Ciągle mi mówią, co mam robić. Uważają, że zasady i plany na przyszłość, czyste ręce i porządne maniery wszystko naprawią. Niczego nie chwytają.

Czasami przychodzi taki moment, że ma się ochotę zostawić wszystko i pójść gdzieś w cholerę.

To bardzo stresujące. Jakim cudem szesnastoletni lub siedemnastoletni ludzie mają wiedzieć, co chcieliby robić przez resztę życia?

Słowa obcych ludzi ranią wystarczająco mocno, ale słowa tych, którym ufamy, są najgorsze.