Optymistka, która spadła z huśtawki marzeń.

Dzień, w którym zaczynamy martwić się o przyszłość, jest dniem końca naszego dzieciństwa.

Nie lubię tych wieczorów, gdy kładę się pod kołdrą... ...i próbuję opanować myśli, które rozpierdalają mi głowę

Łzy to słowa, których usta nie potrafią powiedzieć.

Jestem samotna i nic na to nie poradzę, wszyscy mnie olewają nawet moi "przyjaciele" przestali się do mnie odzywać. Pewnie nikt by nie zauważył że mnie już nie ma gdy bym następnego dnia się nie pokazała. Moje życie to jedna wielka porażka.