Jeśli ma się przyjaciół, a mimo to wszystko się traci,
jest oczywiste, że przyjaciele ponoszą winę.
Za to, co uczynili, względnie za to, czego nie uczynili.
Za to, że nie wiedzieli, co należy uczynić.

Nawet w obliczu śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela.

Prawdziwym przyjacielem jest ten,
z którym człowiek zwiąże się liną.

Nie idź za mną, bo nie umiem prowadzić.
Nie idź przede mną, bo mogę za Tobą nie nadążyć.
Idź po prostu obok mnie i bądź moim przyjacielem.

Przyjaciel to ktoś, kto pozwala mi być taką, jaką jestem i nie myśli, że jestem niespełna rozumu.