Pamiętasz? Mieliśmy przetrwać wszystko...

Zagubiłam się gdzieś pomiędzy twoimi błękitnymi oczami, a zniewalającym uśmiechem :*

Jak długo można tęsknić za człowiekiem, wiedząc że już nigdy do Ciebie nie wróci?

Zwyczajnie Cię potrzebuję. Już, za 7 minut, wczoraj, za pół godziny, trzy dni temu, za trzy dni o poranku. Na chwilę, na kawę, na obiad, na spacer, na łzy, na smutki, na splecione dłonie, na ciche pomrukiwania, na małe i duże kłótnie. Na zawsze.

Nie jestem laleczką. Jednorazową zabaweczką Która możesz rzucić w kąt i powiedzieć: To był błąd!