Mam skłonność do życia we śnie, do zmyślania sobie ludzi i sytuacji, do urabiania życia na kształt teatru, do nierzeczywistości.

Mogę tylko patrzeć na siebie z boku, siedzieć przy swoim pustym korpusie i obserwować potoki łez, które nie przynoszą ulgi, ponieważ nikogo nie ma w środku. Odeszłam.

Im więcej myślę, tym bardziej nie wiem o co mi chodzi.

Uznaję istnienie materii, lecz nie wiem, czy materia jest materialna.

Słabi ludzie szukają zemsty, silni wybaczają, a inteligentni ignorują