Nie możesz liczyć na nikogo oprócz siebie. To smutne, ale prawdziwe.

Czasem jedyną rzeczą jaką możesz zrobić to nie myśleć za dużo, nie wyobrażać sobie zbyt wiele, spróbować zignorować obsesję i tylko oddychać, mając nadzieję, że wszystko ułoży się jak najlepiej…

Przed "później" jest "teraz", którym należy się zająć.

Wszystko czego chcę to kawałek własnej ziemi, tej pełni szczęścia nie mierzonej stanem kieszeni.

Nie można przecież wciąż być uprzejmym i towarzyskim. Po prostu nie można nadążyć.