Człowiek uczy się całe życie, ale to jest chyba za krótka lekcja.

Często zapominamy lub nie chcemy pamiętać, że każdy kiedyś umrze i wiele spraw zostawiamy niezałatwionych zostawiając na kiedyś.Kiedyś przebaczę,kiedyś oddam, co pożyczyłam,kiedyś przeproszę, kiedyś zacznę doceniać co mam w życiu, kiedyś zacznę się cieszyć tym życiem... kiedyś... może nie być nam dane dożyć... więc teraz jest to kiedyś.

Karmiona nadziejami, chyba wcale wolę nie jeść.

Jak to nazwać, kiedy chce Ci się płakać, a nie możesz? Kiedy roznosi Cię gniew, ale jesteś spokojna? Kiedy smutek rozrywa Ci serce, a mimo to wciąż się uśmiechasz?

Czyż istnieje ucieczka bardziej idealna niż ta od własnych problemów i lęków?