Trochę mi przykro, że moje życie jest takie, jakie jest.

Życie to trudna sztuka dla każdego z osobna, bo nie wiesz nic o trudach dopóki ich nie poznasz.

Czasem wyjściem z przepaści nie jest wspinanie się na górę

Bo czasem trzeba się uśmiechnąć. Tak mimo wszystko, spróbować na nowo żyć. Przestać żyć w klatce zbudowanej z mieszanki wspomnień i niespełnionych marzeń. Dać z siebie wszystko. Dla siebie i tych, którzy naszego uśmiechu są warci.

Na tęczy marzeń usiadła piękna pani
ubrana w złoty płaszcz uśmiechu,
którego głos sprawia,
że piękną perłą w swoim serduszku,
maluje piękny obraz romantycznej miłości.