Wracamy do normalności. Nic nie czujemy, za nikim nie tęsknimy.

Pozwoliłam mu wtargnąć w moje życie, niesamowicie nabałaganić i uciec szybciej, niż się zjawił. A teraz sprzątam po nim, upychając złe wspomnienia po kątach..

I z chęcią przyjęłabym nawet propozycję zawarcia paktu z diabłem, jeśli to miałoby umożliwić mi pozbycie się go z serca.

Razem z łzami wypływa cierpienie, by zrobić miejsce na nową, kolejną falę bólu.

Czasami nienawidzę, czasami kocham. Czasami cierpię, czasami nie.