Potrzeba milionów ludzi, żeby uzupełnić świat, ale potrzeba tylko Ciebie, aby uzupełnić mnie.

Zamykam świat. Na klucz. Przekręcam klucz do oporu.

Zatem póki słońce świeci, dachy srebrzy blask księżyca, niech mnie życie cudem każdym zaskakuje i zachwyca.

Świat dziś pode mną powoli traci barwy. Krzyczę, że czuję że żyję mimo iż już prawie jestem martwy.

Ludzie są ludźmi dopiero późnym wieczorem. Bo wtedy, wyczerpani po ciężkim dniu, zrzucają wszystkie maski i zasłony. I ukazują swoje prawdziwe oblicze, nie skażone piętnem świata.