Bez pędu na własnej drodze góry przenosić
Niewiele, jedną, tę najważniejszą
I drzewo co patrzy na niej posadzić

Kolejny rok mija,
wciąż się coś zmienia.
Przewijają się znów
te same życie

Budzą się nadzieję,
rodzą się marzenia.
Czekają zmiany i
nowe wspomnienia.

Bo życie to nie bajka o królewnie Śnieżce.
Każdy je układa na osobnej ścieżce.
A gdy ścieżki się złączą i połączą usta,
Życie płata figla i zostaje pustka.

Są wiersze radosne, ale są i smutne.
Zupełnie jak życie, które jest okrutne.
Bo daje radość, uśmiech i nadzieję,
Ale i odbiera i często się z nas śmieje.