Lubię wracać do wspomnień, choć to boli. Lubię czasem mieć łzy w oczach, choć to smutne. Lubię cierpieć uczuciem z przeszłości, choć to teraz nie ma znaczenia. Jednak najbardziej lubię uświadamiać sobie później, że to wszystko mnie czegoś nauczyło, że to mnie wychowało. I kochać życie.

Lepiej nie mów co było wczoraj.

Pisząc do mnie pierwszy raz pewnie nie sądziłeś, że pociągnie to za nami tyle wspomnień, wydarzeń i szczęścia.

Jak ćwiczyć pamięć, by umieć zapominać?

Tęsknię i się tego nie wstydzę. Otwarcie mówię o swoim bólu, bo to najbardziej intensywne odczucie jakie mi po nim zostało. Już nie ukrywam łez, nie duszę szlochu,który wyrywa się z klatki piersiowej. Nie zamierzam go zapominać, wyrył zbyt wiele wspomnień w sercu.