Wieczory są w tym wszystkim najgorsze. Siedzisz w zupełnie ciemnym pokoju i starasz się wmówić sobie, że wszystko jest w porządku. Starasz się myśleć o czymś innym. I nagle zdajesz sobie sprawę, że już nie możesz, że nie ma go przy Tobie a łzy jakoś tak same zaczynają spływać po policzkach.

Cicho, uspokój się, nie płacz, nie wariuj, nie krzycz, odetchnij głęboko i idź do znajomych by odreagować. Nie pokazuj Mu, że przez Niego straciłaś sens życia, choć właśnie ono się dla Ciebie kończy.

Do dziś nie rozumiem jak mogłam mieć takie idiotyczne marzenia

Ona była z bajki dla dzieci. On z filmów dla dorosłych.

Myślę, że raz w życiu zdarza się taka Miłość. Taka Miłość, po której każda następna musi okazać się mniejsza, taka, do której porównuje się wszystkie inne, przez co te wszystkie inne skazane są na porażkę.