I znowu wróciła do mnie czarna wizja - rzeczywistość, w której nie mogę się odnaleźć. Błądzę w niej, szukając drzwi ewakuacyjnych, by wyjść i nigdy nie wrócić.

Rzuciłabym to wszystko i wyjechała daleko stąd. Najchętniej zrobiła sobie dzień wolny od życia. Ale są tu osoby które mi na to nie pozwolą, takie których nie zostawię.

Przeszłość nie odchodzi, więc czas przestać uciekać

Czyż istnieje ucieczka bardziej idealna niż ta od własnych problemów i lęków?

Czasami mam ochotę rzucić wszystko i uciec gdzieś daleko, tak aby nikt nie wiedział gdzie jestem i co się ze mną dzieje. Jedyne co mnie tu trzyma to świadomość tego, że są tu osoby tak zajebiste, że nie mogłabym tak po prostu odejść