Wracanie do siebie po rozstaniu jest jak odgrzewany obiad, niby masz co jeść, ale to już nie smakuje.

Czy ja mam napisane na czole: chodź zabaw się moimi uczuciami, nie przejmuj się, jakoś z tego wyjdę?

To właśnie robią ludzie w tym chaotycznym świecie, świecie wolności i wyboru: odchodzą, kiedy chcą. Znikają, wracają, potem znowu znikają. A ty zostajesz z tym sama i musisz się jakoś pozbierać.

Potrzebuję miłości i prawdziwych uczuć, ale wolę nie mieć nic, niż mieć coś na niby.

Czasem jest tak, że kładziesz się do łóżka o 23, a zasypiasz nad ranem. Dlaczego? Za dużo myśli, za dużo miłości, za dużo wspomnień.