Sztuką nie jest zapomnieć i odejść, sztuką jest przebaczyć i żyć obok tego, który potrafił Cię zranić.

Mam prawo popełniać błędy i mam prawo ich później żałować lub nie żałować. Nikt nie ma jednak prawa mnie za to oceniać, a tym bardziej krytykować.

Niektórzy staną Ci na palec i gorąco za to przepraszają, inni podepczą Ci serce i uśmiechną się prosto w twarz.

Życie może zwalić cię z nóg, ale tylko Ty możesz zdecydować czy wstaniesz czy nie.

Bo trzeba cieszyć się z małych rzeczy :P