Wyjdę z siebie i stanę obok, pokażę środkowy palec i pójdę w siną dal. Wszystko mnie denerwuje!

Kolejna chujnia z grzybnią, idzie przywyknąć.

Nauczyłam się zabijać tęsknotę, podduszam ją, ale czasem brakuje mi sił i wyrywa się, uwalnia, zaczyna oddychać. Odwdzięcza mi się, kiedy nabiera sił, powala mnie na kolana atakując moją głowę, ściskając mi serce.

Bo czasem boisz się uwierzyć, że spotkało Cię coś wspaniałego.

Jak długo będziesz
przeżywała rzeczy,
które odeszły? (-)