Nie bardzo wiem, czy sercem, czy rozumem przywrócić mam temu jakiś sens.

Nie chcę, abyś był we mnie szalenie zakochany. Zakochanie to nie miłość. Chcę, abyś mnie kochał czasem rozsądnie, czasem spontanicznie, nie rzucił dla mnie świata, ale się tym światem dzielił.

We mnie jest dwu ludzi, jeden zupełnie rozsądny, drugi wariat. Który zaś zwycięży?

Jesteśmy tylko ludźmi, czasami rozsądek gdzieś nam ucieka i zwyciężają emocje.

Chyba zapomniałam o tym, że życiem trzeba się cieszyć, ale... jak tu się nim cieszyć, jeżeli w krąg otaczają mnie fałszywi przyjaciele, naiwna miłość i głupi rozsądek?