Zauważ to że przyjaciel jest jak tlen, gdy tracisz z nim kontakt, popadasz w sen, cały świat już praktycznie dla Ciebie nie istnieje, na jego powrót pobudzasz w swej świadomości nadzieję.

Nieśmiało budziła się we mnie nadzieja, że oto stąpam po wodzie, zamiast w niej tonąć.

Wystarczy promyk nadziei, aby otworzyło się niebo.

Gdyby nie garstka tych co dają mi to światło, to już bym miała na cmentarzu pewnie grunt na własność.

Wszyscy musimy mieć jakieś marzenia. I nadzieję, że możemy osiągnąć coś więcej, niż mamy.