Zarzekasz się, że zrobisz dla niej wszystko, a jak przychodzi co do czego, to po nocach płacze właśnie przez Ciebie. I nie ma nikogo, kto ją przytuli i powie, że wszystko będzie dobrze...

Prawdziwa przyjaźń jest wtedy, gdy: - na każdej przerwie macie odpały, - wyzywacie się, ale na końcu i tak mówicie, że się kochacie, - w kościele pękacie ze śmiechu, - nie utrzymujecie focha dłużej niż 5 minut, - chodzicie na spacery po krawężnikach, - pijecie z tej samej butelki, - mówicie wszystkie sekrety, które kiedyś powierzyły wam inne osoby, - czekacie na umówione spotkanie z kolegami, chociaż wiecie, że i tak nie przyjdą, - pocieszacie się nawzajem po złamanym sercu, - jesteście ze sobą szczere i zawsze mówicie co wam nie pasuje, - nie obrażacie się z byle czego, tylko się śmiejecie z najdrobniejszych rzeczy, - na każdym w-f tańczycie GANGAM STYLE, - spisujecie od siebie zadania. Czy powyższe punkty zgadzają się? =D

Mieliśmy być przyjaciółmi, takimi na całe życie. To ty musiałeś to zepsuć i się we mnie zakochać.

Metafory są rzeczą niebezpieczną. Z metaforami nie należy igrać. Miłość może się narodzić z jednej metafory.

Śmierć jest mi­nimum. Mi­nimum wszys­tkiego. Pod­czas tych godzin, gdy jes­teś tak blis­ko dru­giej oso­by, z dwoj­ga niemal sta­jecie się jed­nym... Mi­nimum... Miłość jest śmier­cią: śmier­cią odrębności, śmier­cią dys­tansu, śmier­cią cza­su. W trzy­maniu się z dziew­czyną za ręce naj­piękniej­sze jest to, że po chwi­li za­pomi­nasz, która ręka jest Two­ja. Za­pomi­nasz, że są dwie, nie jedna.