Gdy wszystko milknie w okół,
gdy świat tonie w mroku,
gdy znikają wszystkie słowa,
gdy z zadumy przychodzi trwoga.
Wszyscy inni dawno gdzieś zginęli,
w morzu zmartwień zatopieni.
Siedzisz sam w tej samotności,
wypatrując w dal przyszłości.
Ślepo patrzysz, już jej nie ma,
również zginiesz z poświęcenia...

Nie chciałam, by odszedł. Potrzebowałam go w moim życiu teraz i jutro, i pojutrze, na zawsze. Potrzebowałam go tak jak nigdy nikogo..

Ciągle raniąc się słowami,
skrzydła duszy odbieramy,
by nie mogła w błękit marzeń
wzlecieć znów,
chociaż życie jest zbyt krótkie,
by je zatruć naszym smutkiem,
i w poduszkę żalem szlochać
wciąż do snu.

Weekend

Skrzywdziłeś mnie! Czekaj na zemstę...