Nie da się nigdy nikogo poznać do końca. Dlatego jest to jedna z najbardziej przerażających rzeczy, przyjmowanie kogoś na wiarę i nadzieja, że on przyjmie nas tak samo. Jest to stan równowagi tak chwiejnej, że aż dziw, iż w ogóle się na to decydujemy.

Ja po prostu szukam w ludziach dobra, jakkolwiek głupio i banalnie by to nie brzmiało. Czasem się sparzę, ale to lepsze niż czekać tylko na to złe. A może się nie znam?

Ludzie boją się tego, czego nie rozumieją. A tego, czego się boją, nienawidzą.

Mam wstręt do tego wszystkiego, do tych ludzi i do życia

Bardzo pouczające jest patrzeć na ludzi nieświadomych tego, że ktoś ich obserwuje. Nigdy nie wiadomo, czego można się dowiedzieć.