I jak zawsze w mojej głowie siedzisz od samego rana, naturalnie i tak po swojemu, prawie jakbyś był u siebie...

Nie jesteś jedynym powodem moich uśmiechów, ale stanowczo ulubionym.

Jesteśmy młodzi. Najgorsze jeszcze przed nami.

I po raz pierwszy czuje, że mogłabym przetrwać całe to piekło, tylko po to by móc trzymać Cię za rękę.

Nie chodzi o liczbę wspólnych tematów, tylko o to, żeby rozmowy o niczym mogły trwać godzinami.