Człowiek na starość przypomina emerytowanego aktora, który siedzi na widowni i smętnie spogląda jak jego ulubione role gra kto inny.

Bo czasem potrzebujemy przerwy, aby zrozumieć i docenić, co jest dla nas ważne i jak wiele możemy stracić.

Swo­bod­nie i bez­pie­cznie można się czuć wte­dy, gdy można na ko­goś liczyć i gdy wiemy, że w ra­zie naszej już ko­nie­czności, ten ktoś, nic nam za to nie policzy. ;D

Obawiam się, że kiedy moje marzenie się ziści, nie będę już miała w życiu żadnego innego celu.

A jakby tak wyjechać i zacząć wszystko od początku? A podczas tej podróży wymazać wszystkie wspomnienia?